Σχεδόν 400 επιτυχόντες έμειναν εκτός Πανεπιστημίου Πατρών, με τον πρύτανη να τοποθετεί ως πρώτη αιτία τις οικονομικές δυσκολίες και το κόστος στέγασης. Έναν χρόνο νωρίτερα, το 2025, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου στη ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συμβούλευε τους φοιτητές να συγκατοικήσουν, ως απάντηση στα ακριβά ενοίκια: «Είναι ζήτημα προσφοράς και ζήτησης».
Έδωσαν Πανελλαδικές Εξετάσεις.
Πέτυχαν.
Κέρδισαν μια θέση στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Κάποιοι από αυτούς πέρασαν ακόμη και στην Ιατρική, τη Φαρμακευτική και σε κορυφαίες πολυτεχνικές σχολές.
Και όμως, δεν έκαναν ποτέ την εγγραφή τους.
Στο Πανεπιστήμιο Πατρών, 372 από τους 4.880 επιτυχόντες των Πανελλαδικών Εξετάσεων του 2026 δεν εγγράφηκαν. Πρόκειται για το 7,6% του συνόλου.
Ανάμεσά τους βρίσκονται εννέα επιτυχόντες στην Ιατρική, έντεκα στη Φαρμακευτική και 22 στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών.
Νέοι άνθρωποι που κατάφεραν να περάσουν σε σχολές για τις οποίες χιλιάδες μαθητές προετοιμάζονται επί χρόνια, δεν έφτασαν τελικά ούτε μέχρι την εγγραφή.
Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Χρήστος Μπούρας, μίλησε για συνδυασμό παραγόντων, τοποθετώντας όμως πρώτες τις οικονομικές δυσκολίες των οικογενειών και το υψηλό κόστος στέγασης και μετακίνησης.
Γιατί στη σημερινή Ελλάδα δεν αρκεί πλέον να περάσει ένα παιδί στο πανεπιστήμιο.
Το οικογενειακό εισόδημα κρίνει ποιος θα μπορέσει τελικά να σπουδάσει.
Έναν χρόνο νωρίτερα, στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε ερωτηθεί για τη στεγαστική κρίση.
Αφού αναφέρθηκε στο φοιτητικό στεγαστικό επίδομα, έστρεψε τη συζήτηση στις επιλογές των ίδιων των φοιτητών και των οικογενειών τους.
«Αν όλοι οι φοιτητές μας πάνε και ψάχνουν γκαρσονιέρες των 40 ή 50 τετραγωνικών, προφανώς και θα αυξηθούν οι τιμές. Είναι ζήτημα προσφοράς και ζήτησης», δήλωσε και…συμβούλευσε τους γονείς:«Μην είστε μόνο προσηλωμένοι στη λογική ότι το παιδί πρέπει ντε και καλά να μείνει μόνο του. Δείτε ευκαιρίες για συγκατοίκηση».
Ο κυνισμός δεν βρίσκεται στην ίδια τη συγκατοίκηση. Φοιτητές συγκατοικούν σε ολόκληρο τον κόσμο.
Βρίσκεται στην προσπάθεια να παρουσιαστεί μια βαθιά στεγαστική και κοινωνική κρίση ως αποτέλεσμα των επιλογών των οικογενειών: ψάχνουν λάθος σπίτια, επιμένουν να μένουν μόνοι, δεν συγκατοικούν αρκετά.
Αντί για περισσότερες φοιτητικές εστίες, προσιτά ενοίκια και ουσιαστική στήριξη των οικογενειών, η κυβερνητική απάντηση ήταν: «Είναι ζήτημα προσφοράς και ζήτησης».
Έναν χρόνο αργότερα, η πραγματικότητα ξεπέρασε ακόμη και αυτή την κυνική αντιμετώπιση.
Κάποιοι νέοι δεν αναγκάστηκαν απλώς να αναζητήσουν μικρότερο σπίτι ή συγκάτοικο.
Δεν έκαναν καν εγγραφή στη σχολή στην οποία πέτυχαν.
Η δημόσια εκπαίδευση δεν είναι πραγματικά δημόσια όταν η πρόσβαση σε αυτή εξαρτάται από το αν μια οικογένεια μπορεί να συντηρεί δεύτερο νοικοκυριό.
Και όταν νέοι άνθρωποι πετυχαίνουν ακόμη και στην Ιατρική αλλά δεν μπορούν να φοιτήσουν, δεν μιλάμε πλέον απλώς για στεγαστική κρίση.
Μιλάμε για έναν ξεκάθαρο ταξικό φραγμό στη δημόσια εκπαίδευση.
