«Μιλάμε για δυνατότητα, όπου και ο εργαζόμενος θελήσει να εργάζεται 7 ημέρες την εβδομάδα. Αν αυτό το δεχθεί οποιοσδήποτε θέλει να μπει σε αυτή τη λογική εργασίας, γιατί να του το απαγορεύουμε; Θέλουμε να αφήσουμε τους ανθρώπους να λειτουργήσουν πιο ελεύθερα». Αυτά δήλωνε στο δελτίο ειδήσεων του ALPHA, στις 13 Ιουνίου 2019, η υποψήφια βουλευτής Μαγνησίας της ΝΔ Κατερίνα Πατσογιάννη, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές και ενώ το ίδιο της το κόμμα διέψευδε ότι σχεδιάζει οτιδήποτε τέτοιο, καταγγέλλοντας «μονταζιέρα» της αντιπολίτευσης.
Έξι χρόνια μετά, στο OPEN, στις 27 Αυγούστου 2025, η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως παρουσίαζε το 13ωρο με το ίδιο ακριβώς λεξιλόγιο.
Η ρύθμιση, υποστήριξε, ήρθε ως αίτημα των ίδιων των εργαζομένων, ισχύει μόνο με τη συναίνεσή τους, περιορίζεται σε 37 μέρες τον χρόνο και «ο εργαζόμενος έχει δικαίωμα να αρνηθεί» χωρίς να κινδυνεύει με απόλυση.
Το επιχείρημα-κλειδί μάλιστα ήταν ότι αφού κάποιος μπορεί ήδη να συμπληρώνει 13 ώρες δουλεύοντας σε δύο εργοδότες, γιατί να μην τις δουλεύει στον έναν, με παραπάνω αμοιβή.
Άρα η υποψήφια του 2019 δεν έκανε γκάφα. Έλεγε τη γραμμή και τις προθέσεις της ΝΔ του Μητσοτάκη, πριν αυτά προλάβουν να γίνουν πρόγραμμα.
Και στις δύο περιπτώσεις το επιχείρημα είναι πανομοιότυπο: κανείς δεν σε υποχρεώνει, απλώς σου δίνεται η δυνατότητα, άρα βγαίνεις κερδισμένος και από πάνω πιο…ελεύθερος.
Η μόνη «λεπτομέρεια» που δεν συζητείται ποτέ είναι ποιος ακριβώς έχει την πολυτέλεια να πει όχι, σε μια αγορά εργασίας όπου η άρνηση δεν καταγράφεται ως άρνηση αλλά ως «δεν ταιριάζει στη θέση».
Θυμίζουμε ότι το 2019 η ΝΔ αντιμετώπιζε τη συζήτηση για το 7ήμερο ως συκοφαντία εις βάρος της.
Το 2025 το ίδιο ακριβώς επιχείρημα το καταθέτει η ίδια ως νομοσχέδιο – και μάλιστα, όπως δηλώνει, κατόπιν αιτήματος των εργαζομένων.
