Υπουργοί, κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές της ΝΔ περιγράφουν με αλαζονεία, ξανά και ξανά, μια Ελλάδα που απέχει αισθητά από την καθημερινότητα που βιώνει μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Η βενζίνη ακριβαίνει; Αν δεν αντέχεις τα 10 ευρώ, πάρε τα Μέσα.
Τα ενοίκια ανεβαίνουν; Είναι «δείγμα υγείας».
Δεν έχεις χρήματα; Υπάρχει και το Φάληρο για μπάνιο τσάμπα.
Οι πολίτες λένε ότι ο μισθός δεν φτάνει μέχρι το τέλος του μήνα; Τα στοιχεία, μας λένε, δείχνουν άλλα.
Ψωνίζουμε; Άρα «έχουμε».
Και όταν μισθωτοί και συνταξιούχοι λένε ότι δεν βγαίνουν, η απάντηση μπορεί να είναι: «Δεν πιστεύω τίποτα από όλα αυτά».
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση μιλά για την «πιο συγκλονιστική περίοδο ευημερίας».
Το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι να αποφασίσουμε αν πρόκειται για αλαζονεία, πολιτική επιλογή ή πραγματική αδυναμία κατανόησης της πίεσης που δέχεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.
Το κρίσιμο είναι το αποτέλεσμα.
Η ακρίβεια «αντιμετωπίζεται» με τη γεμάτη Συγγρού.
Η στεγαστική πίεση μετατρέπεται σε «δείγμα υγείας».
Η δυσκολία να βγει ο μήνας αμφισβητείται επειδή ο κόσμος «εξακολουθεί να ψωνίζει» για να επιβιώσει!
Και η ανάγκη για κοινωνική προστασία συναντά συζητήσεις για ανθρώπους που «βολεύονται» ή είναι «εθισμένοι» στα επιδόματα.
Έτσι όμως διαμορφώνεται και η πολιτική.
Η ποιότητα μιας λύσης εξαρτάται πρώτα από τη διάγνωση του προβλήματος.
Αν θεωρείς ότι η ακρίβεια είναι μικρότερη από αυτή που βιώνει το νοικοκυριό, θα σχεδιάσεις μέτρα για μικρότερο πρόβλημα.
Αν βλέπεις τα ακριβά ενοίκια ως ένδειξη μιας οικονομίας που πηγαίνει καλά, θα τα αντιμετωπίσεις διαφορετικά από εκείνον που βλέπει ανθρώπους να αδυνατούν να στεγαστούν.
Αν θεωρείς ότι τα χρήματα δεν τελειώνουν στις 20 του μήνα, δύσκολα θα ξεκινήσεις από την πραγματικότητα εκείνων που λένε ότι τους τελειώνουν.
Και πλέον υπάρχει ακόμη μία διάσταση.
Η ΝΔ βρίσκεται στη δεύτερη συνεχόμενη κυβερνητική της θητεία και ζητάει τρίτη θητεία, με στόχο την αυτοδυναμία.
Μετά από τόσα χρόνια διακυβέρνησης, λοιπόν, το ερώτημα για μια νέα θητεία δεν αφορά μόνο τις υποσχέσεις για τις λύσεις που θα έρθουν.
Αφορά και την εικόνα που έχουν σήμερα για τα προβλήματα που καλούνται να λύσουν.
Γιατί είτε τα υποτιμούν είτε τα ερμηνεύουν μέσα από μια εντελώς διαφορετική οπτική, ένα πράγμα καταγράφεται στις ίδιες τους τις δηλώσεις: η διαρκώς αυξανόμενη απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική περιγραφή της χώρας και στην καθημερινότητα ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας.
Και όσο αυτή η απόσταση μεγαλώνει, τόσο δυσκολότερο είναι να υπάρξουν λύσεις στο πραγματικό ύψος των προβλημάτων.
Δεν είναι μόνο αλαζονεία.Είναι πολιτική.
