Ήταν Νοέμβριος του 2013 όταν ο τότε υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης προχωρούσε σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις εκείνης της μαύρης περιόδου για τη χώρα, αποκαλύπτοντας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις πολιτικές προτεραιότητες της τότε συγκυβέρνησης. Υπερασπιζόμενος τις απολύσεις γιατρών του ΕΟΠΥΥ, φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η απόφαση ήταν αποκλειστικά δική του.
«Μην μου πάρει τη δόξα η τρόικα όταν κάνουμε τα αυτονόητα… Έχουμε βαρεθεί να κάνουμε τα αυτονόητα και να μου κλέβει τη δόξα ο Τόμσεν», δήλωνε ο μετέπειτα αντιπρόεδρος της ΝΔ, με ένα κρεσέντο έπαρσης και τρομοκρατίας που κατέληγε στο πιο αποκαλυπτικό σημείο όλων: τις απολύσεις γιατρών τις ονόμαζε «τα αυτονόητα».
Δεν επικαλέστηκε μνημόνιο, δεν επικαλέστηκε την πίεση των δανειστών.
Ζήτησε να πιστωθεί ο ίδιος τις απολύσεις ως επίτευγμα. Ήταν πολιτική επιλογή της τότε συγκυβέρνησης και δεν το έκρυβε.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, έχοντας επιστρέψει από τον Ιανουάριο του 2024 στο ίδιο ακριβώς υπουργείο, ο ίδιος άνθρωπος δηλώνει στην ΕΡΤ ότι «μέσα στο 2026 θα παραδώσουμε το καλύτερο ΕΣΥ όλων των εποχών».
Η μεταστροφή δεν είναι ιδεολογική, και δεν χρειάζεται καν δική μας ερμηνεία: την εξήγησε ο ίδιος, στην ίδια συνέντευξη. «Δεν θα χαθεί ούτε ένα ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης», έσπευσε να τονίσει, με το υπουργείο του, όπως είπε, να πρωτοστατεί στην απορρόφηση των ευρωπαϊκών πόρων.
Το 2013 δεν υπήρχαν ευρωπαϊκοί πόροι, και το ξήλωμα του ΕΣΥ αποτύπωνε το πραγματικό πολιτικό του πρόσωπο.
Το 2026 υπάρχουν δισεκατομμύρια, και οι προσλήψεις έχουν βαφτιστεί «όραμα».
Δεν αγάπησαν το ΕΣΥ. Αγάπησαν το ευρωπαϊκό χρήμα από το Ταμείο Ανάκαμψης.
