Καλή σχολική χρονιά, είπαμε;
Δεν είπαμε.
Και επειδή η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης, επιστρέφουμε για λίγο στον Σεπτέμβριο του 2019 και σε ένα από εκείνα τα τηλεοπτικά στιγμιότυπα που επτά χρόνια αργότερα μοιάζουν σχεδόν με παρωδία.
Μόνο που δεν ήταν.
Σαν σήμερα το 2019, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται μόλις δύο μήνες στο Μέγαρο Μαξίμου και η εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα στον ΣΚΑΪ παρουσιάζει την επίσκεψή του σε σχολείο για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.
Με το «Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο» να συνοδεύει τα πλάνα, ο τότε νέος πρωθυπουργός παρουσιάζεται ως ιδιαίτερα προσιτός και «πολύ επικοινωνιακός», καθώς πλησιάζει και συνομιλεί με τους μαθητές.
Μέχρι εδώ, θα μπορούσε να πει κανείς, όλα φυσιολογικά.
Μόνο που στο πλατό η ενημέρωση περνά γρήγορα σε άλλο επίπεδο.
«Πόσο κούκλος είναι».
Και αμέσως μετά: «Σ’ αγαπάω Κυριάκο μου».
Για να ακολουθήσει και η ευχή: «Όλα να πηγαίνουν δεξιά!».
Το μάθημα, όμως, δεν είχε ολοκληρωθεί.
Σειρά είχε η Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη, η οποία εμφανίζεται σε αγιασμό ελληνικού σχολείου στην Κωνσταντινούπολη.
Και επειδή η περίσταση απαιτούσε την ανάλογη δημοσιογραφική σοβαρότητα, η μουσική υπόκρουση αλλάζει.
«Χωρίς το μωρό μου».
Το «μωρό», φυσικά, ήταν ο Κυριάκος.
Δεν πρόκειται για σατιρικό μοντάζ που φτιάχτηκε εκ των υστέρων.
Αυτά μεταδόθηκαν κανονικά στην ελληνική τηλεόραση τον Σεπτέμβριο του 2019.
Και αν σήμερα προκαλούν γέλιο, πίσω από το γκροτέσκο του πράγματος υπάρχει κάτι πολύ λιγότερο αστείο.
Η μιντιακή υπεροπλία αποτέλεσε ένα από τα ισχυρότερα πολιτικά όπλα του Κυριάκου Μητσοτάκη για την πολιτική του επιβίωση, καθώς η κοινωνία βρίσκεται στα όριά της.
Η εικόνα του δεν οικοδομήθηκε μόνο μέσα από ομιλίες, κυβερνητικές ανακοινώσεις και μια εξαιρετικά οργανωμένη επικοινωνιακή στρατηγική. Ενισχύθηκε από ένα μιντιακό περιβάλλον που συχνά δεν αρκούνταν στην ευνοϊκή παρουσίαση, αλλά περνούσε χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία στην αποθέωση.
Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι ίσως μία από τις πιο ακραίες -αλλά σήμερα απολαυστικές και ενδεικτικές- εκδοχές της.
Για χρόνια αυτή η μιντιακή υπεροπλία βοήθησε τον Μητσοτάκη να επιβάλει το δικό του αφήγημα, να περιορίζει τη φθορά από κυβερνητικές αποτυχίες και κρίσεις και να διατηρεί μια δημόσια εικόνα πολύ ισχυρότερη από εκείνη που θα δικαιολογούσε πολλές φορές η ίδια η πραγματικότητα.
Δεν ήταν ο μοναδικός λόγος της πολιτικής του κυριαρχίας. Ήταν όμως ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της.
Γι’ αυτό το «Σ’ αγαπάω Κυριάκο μου» αποτελεί ένα μικρό δείγμα ενός πολύ μεγαλύτερου μηχανισμού προπαγάνδας.
Επτά χρόνια μετά, τα σχολεία άνοιξαν ξανά.
Και η Ομάδα Μνήμης κάνει αυτό που λέει το όνομά της.
Υπενθυμίζει.
Καλή σχολική χρονιά, λοιπόν.